Plastyka dziąseł

Plastyka dziąseł to grupa mikrochirurgicznych zabiegów periodontologicznych i estetycznych, których celem jest korekta kształtu, objętości i położenia tkanek dziąsłowych oraz – gdy trzeba – kości wyrostka, aby uzyskać zdrowe, stabilne i proporcjonalne „ramy” dla zębów oraz ułatwić higienę i przyszłe leczenie protetyczno‑ortodontyczne. Zabiegi wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, z szybkim gojeniem i przewidywalnymi efektami, o ile zapewniona jest idealna higiena i kontrola zapalenia przyzębia.

Jakie są wskazania dla plastyki dziąseł ?

Uśmiech dziąsłowy,
Przerost lub nieregularna linia dziąseł,
Asymetrie brodawek,
Nadmiar tkanki po leczeniu ortodontycznym.
Recesje dziąsłowe z nadwrażliwością i ryzykiem ubytku przyszyjkowego
Przygotowanie tkanek przed koronami, licówkami czy implantami.
Dostęp do próchnicy poddziąsłowej lub złamania brzegu, gdy trzeba wydłużyć kliniczną koronę.

Najczęstsze techniki

Gingiwektomia: precyzyjne wycięcie nadmiaru dziąsła (np skalpelem, elektroskalpelem, laserem) w celu odsłonięcia właściwej długości koron i wyrównania konturów.
Gingiwoplastyka: modelowanie kształtu brzegu dziąsła i brodawek, często łącznie z delikatną korektą kości (gingiwo‑osteoplastyka), aby uzyskać harmonijne proporcje.
Przeszczepy tkanek miękkich przy recesjach: przeszczep łącznotkankowy z podniebienia, przeszczep wolny dziąsła, techniki tunnelingu lub płaty przesuwne koronalnie, by pogrubić biotyp i pokryć odsłonięty korzeń.
Wydłużenie korony klinicznej: resekcja i konturowanie kości oraz repozycja płata apikalnie, by zapewnić miejsce biologiczne pod brzeg przyszłej korony.
Korekty wokół implantów: pogrubienie strefy tkanek keratynizowanych, przeszczepy łącznotkankowe dla stabilnej estetyki brodawek i brzegu śrub gojących.

Planowanie i diagnostyka

Analiza uśmiechu w spoczynku i przy pełnym uśmiechu, mock‑up/prototyp korony lub licówki, pomiary biologicznej szerokości, zdjęcia RTG/CBCT w przypadkach wymagających korekty kości.
Uzgodnienie docelowej linii dziąseł względem płaszczyzny źrenicznej i łuku wargowego oraz sekwencja leczenia z ortodoncją, protetyką i higienizacją.

Przebieg i gojenie

Znieczulenie miejscowe,
Atraumatyczne cięcia,
Mikro‑szwy i hemostaza, opatrunek chirurgiczny bywa pomocny w rozleglejszych korektach.
Gojenie nabłonka 1–2 tygodnie,
Przebudowa tkanek 4–12 tygodni;
Po wydłużeniu korony klinicznej pełne ustabilizowanie brzegu dziąsła wymaga zwykle 6–12 tygodni przed ostateczną protetyką.

Zalecenia po zabiegu

Miękka dieta, unikanie urazów mechanicznych, delikatna higiena z miękką szczoteczką, płukanki antyseptyczne według zaleceń, kontrola i ewentualne zdjęcie szwów po 7–10 dniach.
Kontrola okluzji i ewentualne szyny ochronne przy parafunkcjach; utrzymujące wizyty periodontologiczne co 3–6 miesięcy.

Efekty i ograniczenia

Korzyści:

Poprawa estetyki i symetrii,
redukcja zapalenia brzeżnego przez łatwiejszą higienę,
Stabilniejsze brzegi pod korony/licówki,
Pokrycie recesji i zmniejszenie nadwrażliwości.

Jeśli przyda się, można doprecyzować plan pod konkretne cele: pokrycie recesji pojedynczego zęba, symetryzacja linii przy jedynkach, czy przygotowanie brzegu pod planowaną koronę – wraz z przewidywanym czasem gojenia przed etapem protetycznym.

Ograniczenia:

cienki biotyp i wysoki fenotyp uśmiechu zwiększają ryzyko retrakcji;
niekontrolowane zapalenie dziąseł lub palenie tytoniu pogarszają rokowanie;
w gummy smile o etiologii mięśniowej/szkieletowej konieczne może być leczenie ortognatyczne lub toksyna botulinowa zamiast samej plastyki.